Sandra en haar man zijn pleegouders van een tweeling van 15 jaar die vanaf hun eerste verjaardag bij hen kwam wonen. Zij was toen 40, haar man 42. Sandra: “Het was een spannende, onwennige en onzekere tijd. Maar het was vooral heel fijn om voor de kinderen te mogen zorgen.”
“We wilden graag kinderen. Toen dit op een natuurlijke manier niet lukte, was het fijn dat er andere opties waren. Zo doorliepen we een adoptietraject voordat we over pleegzorg nadachten,” vertelt Sandra. “Uiteindelijk gaf één gedachte de doorslag om voor pleegzorg te kiezen: bij pleegzorg groeien kinderen – hoe ingewikkeld soms ook – op met antwoorden over hun achtergrond. Dat voelde kloppend voor ons.”
Na gesprekken om te bekijken of pleegzorg bij Sandra en haar man paste, ging het snel. “We kregen de vraag of we voor twee zusjes van net een jaar wilden zorgen. Na erover nagedacht te hebben, zeiden we volmondig ‘ja’.” In het begin bezocht het stel de kinderen regelmatig in het crisispleeggezin waar ze verbleven. “We hebben daar veel met ze gewandeld, hen eten gegeven en hen in bed en bad gedaan. Zo konden we aan elkaar wennen én hadden wij de tijd om ons huis in orde te maken.”
Mooie ervaringen, niet altijd makkelijk
Sandra kijkt, veertien jaar later, terug op mooie ervaringen: “De fases die de meiden doormaken, samen praten over wat ze nodig hebben, de spiegel die ze ons steeds voorhouden… Maar ook samen op vakantie gaan.”
Tegelijkertijd is het pleegouderschap niet altijd makkelijk: “Hoe ga je om met het verhaal dat de tweeling met zich meedraagt? Je wil het liefst alles oplossen, maar dat kan niet altijd.”
Eén periode staat Sandra scherp bij: “Nadat ik van de trap was gevallen, waarschuwden de kinderen me nog maandenlang dat ik moest opletten. Dan merk je hoe diep onze gevoelens voor elkaar zijn.”
Nieuwe perspectieven
Sandra en haar man wilden graag een gezinsleven opbouwen met pleegkinderen en kozen daarom voor voltijdpleegzorg. Tegelijk ziet Sandra dat alle vormen van pleegzorg waardevol zijn: “Kinderen brengen speelsheid en nieuwe perspectieven met zich mee. Het is fijn om te zorgen, samen tijd door te brengen, te praten, te luisteren en samen naar oplossingen te zoeken wanneer het wat minder gaat. Ook ontdek je wie je zelf bent: je ontwikkelt je in je rol als pleegouder, terwijl je een commitment aangaat met het gezin waar een kind vandaan komt.”
Het perfect doen is geen maatstaf
Sandra heeft een boodschap voor mensen die nadenken over het pleegouderschap:
“Vind je het fijn om te zorgen, lief te hebben en op te voeden? Dan is pleegzorg een mooie manier om je tijd en aandacht te besteden. Of je nu 24/7 of regelmatig een weekend een kind opvangt, je betekent veel voor een ander en diens omgeving. Je hoeft het niet perfect te doen. Kinderen wijzen je vanzelf de weg bij al je vragen, onzekerheden en twijfels. Daarnaast heb je een pleeggezinbegeleider waar je altijd op kan terugvallen. Als je open en eerlijk bent in wat je wel en niet aankunt, kom je er altijd uit.”