• Telefoon 088 356 20 00
  • Mail [javascript protected email address]
Aanmelden informatiebijeenkomst

Anjali voelt als ons eigen kind

Hieronder een deel uit het interview van pleegouders Henriët en Wilfred met hun kinderen Chris (8), Angeli (3), Marie (6).

Het hele interview kun je lezen in het magazine WIJ.

Waarom hebben jullie voor een pleegkind gekozen?

Henriët "We wilden altijd al een groter gezin. Nu waren we zelfs al iets ouder toen onze kinderen werden geboren. Daarom dachten we: misschien is een pleegkind iets voor ons. Daarom dachten we: misschien is en pleegkind iets voor ons. Dan konden we een veilige plek bieden aan een kind dat dit niet heeft. De eerste stap informatiebijeenkomst. We kregen informatie en spraken met ervaringsdeskundigen. Nadat we samen nog eens goed over hadden nagedacht, besloten we ons in te schrijven. Maar dan ben je natuurlijk nog niet zomaar pleegouder. Eerst volgde een gezinsonderzoek, waarbij we belden helemaal zijn doorgelicht. Hoe was ons leven tot dan toe verlopen. Wat hadden we meegemaakt? Wij vonden dat helemaal niet vervelend in tegendeel. Het gebeurde heel respectvol en het is natuurlijk goed dat er wordt gekeken naar wie een pleegkind -dat vaak al veel heeft meegemaakt- gaat opvangen. We werden "goedgekeurd, maar zetten zelf het idee nog even in de ijskast. Na een mooie vakantie met Cris en Marie, toen vijf en drie jaar, voelden we dat we er klaar voor waren. Twee weken later was Anjali al bij ons.

Meteen vertrouwd

We hadden ons in eerste instantie aangemeld voor de crisisopvang. Dat kwam voort uit zelfbescherming. Bij crisisopvang zelfbescherming. Bij crisisopvang blijft een kind maar een korte periode bij je, voordat het naar een vast pleeggezin gaat. Je weet namelijk niet wat het met jou en je gezin doet, als je een kind opneemt. Maar met Anjali voelde het naéén wek al vertrouwd, ze hoorde erbij. Het scheelt misschien dat ze nog maar een heel klein baby'the va zeven weken was. Mijn hart én dat van wilfred ging meteen open. Natuurlijk, het is anders dan dat je je kind zelf baart. Maar het wennen ging wel heel snel. We hebben haar wiegje, net als bij chris en Marie, de eerste tijd bij ons op de slaapkamer gezet. we gaven haar nachtvoedingen en wilden niers van haar missen. Ook voor de andere kinderen voelde het senel eigen, deze nieuwe baby. Iedereen kan zien dat Anjali niet ons biologische kind is, ze heeft een kleurtjes. Maar Chris en Marie zeggen tegen haar: "Mama is ook jouw mama."

mondjesmaat contact

Het was voor ons al snel duidelijk dat we Anjali graag blijvend in ons gezin wilden opnemen. Inmiddels hebben we ook de pleegzorgvoogdij over haar. Hiervoor moesten we wel officieel aangeven waarom we dit wensten en waarom we dachten dat wij de verantwoordelijkheid aan zouden kunnen. Er is mondjesmaat
contact met Anjali’s biologische moeder. Ik wil niet te veel kwijt over waarom zij zelf de zorg niet kan dragen. Wel vinden wij het belangrijk dat Anjali weet waar
ze vandaan komt en haar moeder leert kennen. Ze hebben geen echte band opgebouwd, misschien zien ze elkaar één keer per half jaar of jaar. Wilfred en
ik onderhouden zelf het contact met de biologische moeder. Ondertussen zijn we er niet meer verbaasd over als ze niet uit de trein stapt, terwijl dit wel was
afgesproken. Maar als ze wél komt, vind ik het knap dat ze Anjali in haar waarde laat. Ze trekt niet aan haar kind, dwingt haar niet om een kus te geven of te
knuffelen. Ze laat mij moeder zijn en wij laten haar ook in haar waarde.”

Anjali en pleegmoeder

een cadeautje

Anjali en pleegvader

Ik kan niet zeggen dat er iets tegenvalt. Het is eerder een verrijking, een cadeautje. Ook voor ons als partners. We zijn dit met z’n tweeën heel bewust
aangegaan. Zoals het tot nu toe is gegaan, halen wij daar heel veel kracht uit. Dit kunnen wij. Wilfred had van tevoren nog een beetje twijfels. Niet dat hij
het niet wilde, maar hij was een bang dat hij niet zoveel van Anjali zou kunnen houden als van Chris en Marie. Maar laatst zei hij: ‘Ik vind het zo ongelofelijk.
Er zit gewoon geen verschil in.’ Voorheen kregen we wisselende reacties op ons besluit om voor een pleegkind te gaan. ‘Waar begin je aan?’ ‘Straks moet het
weer weg!’ Maar ook: ‘Wat mooi dat jullie dit doen.’ Nu horen we geen negatieve reacties meer. Of eigenlijk: het komt niet meer echt ter sprake. Natuurlijk
hebben we wat hobbels en bobbels als het gaat om het contact met de biologische moeder. Een kind wordt niet voor niets uit huis geplaatst, dus
dat wisten we van tevoren.